«Birini gerçekten anlamak istiyorsanız, söylediklerine kulak vermemeli; nerede sustuğunu gözlemlemelisiniz. Bu şeyler de buna çok benziyor; üst üste yığılmış sessizlik parçaları gibiler. Sessiz kutular bunlar—bazıları öne çekilmiş, bazıları ise geriye itilmiş—sanki birisi havanın dolaşmasına izin vermek ve görünmeyen o şeyin, yani o boşluğun işini yapabilmesini sağlamak için onları özenle dizmiş gibi.
Bir hikayenin özü, eklenenlerde değil; eksiltilenlerdedir. Cümleler arasındaki nefes alma eylemi gibidir; eğer her şey doluysa, cümle basitçe boğulur.
Bu mekan inşa edilmekten ziyade, adeta «bestelenmiş» gibi. Birinin odayı toplamasından farksız: bazı şeyleri öne çekiyor, bazılarını arkaya itiyor, birkaçını ise kenara koyuyor; tüm bunlar merkezi boşaltmak için. Ve gerçek değeri taşıyan da işte o boş merkezdir; çünkü insanın yürüyebileceği, durabileceği, düşünebileceği ve hâlâ bir yer olduğu hissini yaşayabileceği yer orasıdır. Hâlâ hava vardır. Hayat, nesnelerin arasında hâlâ süzülebilir.
En önemli şey, inşa edilmemiş olandır: nesneler arasındaki boşluk. İnsanın durduğu, nefes aldığı ve birkaç uçucu an için, tüm karmaşasıyla dünyanın belki de düzenli ve katlanılabilir olabileceğini hissettiği yer orasıdır.»