Bu ev, müzikteki bir «rondo» gibidir: tekrar tekrar geri dönen, ancak her seferinde biraz değişen ve yenilenen bir tema. Tıpkı müzikal bir motifin her tekrarda dönüşmesi gibi, evin terasları ve mekânları da her defasında yeni bir deneyim sunar; geçmişi hatırlatırken bugünde kök salmaya devam eder.
Duvarlar ve malzemeler, yaşanmış deneyimin bir parçasıdır. Tuğlalar geçmişin anılarını taşırken, cam bugünü içeri alır. Bu ikisinin arasında gerçekleşen şey mimaridir: yaşamak, düşünmek ve deneyimlemek için bir mekân.
Bu ev tekrar ile farklılığı, duraksama ile akışı bir araya getirir; geçmiş ile bugün arasında hareket eder ve yaşamın anlam kazandığı bir mekân yaratır.