این خانه همچون یک «روندو» در موسیقی است: تمی که بارها بازمیگردد، اما هر بار اندکی دگرگون و تازهتر. همانگونه که یک موتیف موسیقایی با هر تکرار تحول مییابد، تراسها و فضاهای خانه نیز هر بار تجربهای نو ارائه میکنند؛ در حالی که گذشته را به یاد میآورند، در اکنون ریشه دارند.
دیوارها و مصالح، بخشی از تجربهی زیستهاند. آجرها خاطرات گذشته را در خود نگه میدارند و شیشه، اکنون را به درون میآورد. آنچه میان این دو رخ میدهد، معماری است: فضایی برای زیستن، اندیشیدن و تجربهکردن.
این خانه تکرار و تفاوت، مکث و جریان را در هم میآمیزد؛ میان گذشته و حال حرکت میکند و فضایی میآفریند که زندگی در آن معنا مییابد.