Ne bir başlangıcı vardır ne de bir sonu; ya da gündüzün geceyi içinde barındırması gibi, ikisine aynı anda sahiptir. Kendi etrafında dönen tek bir yüzey; geri döndüğünde aynı kalır, ama artık aynı değildir. Biz de böyleyiz; varmak için yürürüz ve her varışa yaklaştığımızda, “varmanın” yalnızca “gitmenin” başka bir adı olduğunu keşfederiz.
Bu villa da aynı tatlı yanlış anlamadan doğmuştur; içeriyle dışarısı, yukarıyla aşağısı, özel ile kamusal arasına sınırlar çizilebileceği fikrinden. Ancak şerit sınırları tolere etmez; onları çiğner ve yavaşça yutar. Duvar şöyle demeye çalışır: «Burada biter.» Cam karşılık verir: «Hayır; devam eder.» Tavan gölge olmak ister, zemin ise ağırlık olmak ister. Sonra kıvrım gelir; küçük bir dönüş, geometrik bir inat, ve her şeyi kesintisiz bir yolun içinde eritir; sanki mekânın kendisi parçalara bölünmekten yorulmuş gibidir.
Konsollar ileri doğru uzanır; zeminin ötesine. Askıda kalmaya cesaret ederler. Gösteriş için değil, yerçekiminin de bir tür uzlaşma olduğunu hatırlatmak için; ona aynı anda hem boyun eğebilir hem de şüphe duyabilirsiniz. Kütle ne yerleşir ne de kaçar; uzaklaşır, yaklaşır, yeniden uzaklaşır; kalmak isteyen ama kalmanın ritüelini bilmeyen biri gibi.
Şeffaflık burada bir erdem değildir; bir durumdur. İç mekân dışarıyı yutar, dışarısı da iç mekânı geri verir. Bakış camın içinden geçer, geri döner ve adı belirsiz bir şey getirir; gökyüzünden bir kesit, bir dalın titreyişi, asla tekrarlanmayan bir yansıma. Ev manzarayı çerçevelemez; onunla beslenir. Manzara da evle beslenir.
Duvarların az olduğu bir yerde mahremiyet nasıl kurulur? Mesafeyle. Güzergâhın kıvrılmasıyla. Kotların değişmesiyle. Her şeyin görülebilir olduğu, fakat her şeyin anlaşılamadığı basit gerçeğiyle. Burada mahrem olmak; biraz daha geride, biraz daha yukarıda, biraz da bir dönüşün ardında olmaktır.
Kamusal olmak ise ışığa, suya, sesin toplandığı ve sonra dağıldığı yere yönelmektir. Sınırlar çizgi değildir; gradyanlardır; yorgunluk gibi, umut gibi.
Bu ev bir anlatı olmak ister; kahramanca değil, gündelik bir anlatı; camın yanından süzülen, gölgenin altından geçen, terasa ulaşan, geri dönen ve her defasında hem aynı hem de farklı olan bir yol. İçinde yaşarız; yani onun içinde döneriz. Ve biri bunun neresi olduğunu sorarsa; içerisi mi, dışarısı mı? Şöyle denebilir: Evet.
Tek bir yüzey. Yumuşak bir baş dönmesi. Her şeyden çok, sürüp gitmeye benzeyen bir varoluş yeri. Ve biz hep sürüp gideriz; her şeyin bittiğini sandığımızda bile.