“Kara Kutu” hiçbir şey söylemez. Sadece var olur; doğanın ortasında, soğuk ve zamansız bir şekilde durur; ne buraya aittir ne de herhangi bir yere. Saf ve geometrik formları, hiçbir açıklama sunmayan ve hiçbir çözüm sağlamayan kesin ifadeler gibi görünür. Cam yüzeyler çevredeki doğayı yansıtır, ancak kendileri hakkında hiçbir şey söylemezler. Doğa içeri davet edilmemiştir; sadece yansıması kalır; sert ve çıplak duvarlarının üzerinde kayan dış dünyanın bir parçası.
Kara Kutu, adına sadık kalarak, ortaya çıkarmak için değil, gizlemek için vardır. Katmanları ancak zaman ve deneyim yoluyla yavaşça açığa çıkar. Yine de en çıplak anlarında bile dokunulmamış, bilinemez bir şey kalır. Girişten bakıldığında sakin ve basit görünür; sadece iki seviye. Ancak bir adım atıp arkadan bakıldığında, aniden yerden dört seviye yükselir. Bir çelişki, bir oyun, bir soru. Bu, gözlemcinin bakış açısına göre kat sayısının değiştiği ve gizem ile görsel merak duygusu yarattığı Kaşan’daki Abbasi Evi’ni anımsatır.
Kara Kutu ne uyum ne de başkaldırı arar. Ayrı durur; ne doğanın içindedir ne de ondan ayrı. O bir sessizliktir, kaosun ortasında bir duraklamadır. Mekansallaşmış bir insanlık durumudur; içerisi ile dışarısı, ışık ile gölge arasındaki eşikte durur. Eğer konuşursa, sadece şunu söyler: İzle, ama asla tam olarak anlama. Yaşa, ama asla tamamen ona sahip olma. Gizem her zaman baki kalır.