Nothing truly remains; what we call “remaining” is merely the belated trace of something that had already decided to disappear. The world comes to terms with shadows more easily than with the things themselves, and we are merely an excuse for those shadows to have somewhere to fall.
هیچچیز واقعاً نمیمانَد؛ آنچه «مانده» نامیده میشود، فقط اثرِ دیرهنگامیست از چیزی که پیشتر تصمیم گرفته بود ناپدید شود. اینکه جهان با سایهها بهتر کنار میآید تا با اصلِ اشیا، و ما فقط بهانهای هستیم برای اینکه این سایهها جایی برای افتادن داشته باشند.