Duruyorlar; çünkü düşmek, toprağın işidir. Toprak her zaman sabırlıdır, er ya da geç yorulan her şeyi yutmaya her zaman hazırdır. Ama bunlar henüz yorulmadı. Düşmemekte ısrar ediyorlar.
Duvarlar yan yana dizilmiş—duvar üstüne duvar. Dünyaya bakışını daraltmak için gözlerinin kenarlarına tutulan eller gibi; ya da belki de dünya seni göremesin diye. Boşluklar dardır. Işık içlerinden geçer, ama asla tam olarak değil. Her şey sadece kısmen görülür; gerisi tahminde kalır.
Böyle bir yerde, görmek asla tam değildir.
Ve belki de bu yeterlidir.
Tek yol devam etmektir. Yine de bu daha çok uzun bir bekleyiş gibi hissettiriyor—belki de hiç gelmeyecek bir şey için bekleyiş; ve yine de, her şey onun gelişi için düzenlenmiş.
Duvarlar birbirleriyle sessizce konuşurlar; sesle değil, tekrar yoluyla. Sessiz bir duruş korosu.
Bu villa, daha önce duran birine, Paul Rudolph’a bir saygı duruşudur.
Ama her saygı duruşu, aslında sessiz bir itiraftır—hiçbir şeyin sıfırdan başlamadığına dair. Her şey, bizden önce bu yoldan geçen birinin ayak izlerinin devamıdır.
Biz de bundan fazlası değiliz:
Halihazırda çizilmiş çizgilerin devamı,
Halihazırda durmuş duvarların devamı.
Sonunda, geriye kalan basittir:
Devam etmeli.
Devam edilemez.
Devam edilir.