محله یک گفتمان نیست؛ یک زبان است.
با صدای قدمها، مکثها و تکرارها سخن میگوید. دستور زبانش در عبورهای روزمره و بازگشتهای کوچک نوشته میشود.
«نبض محله» به آن ریتمی گوش میسپارد که معنا در آن دوام میآورد.