طراحی این بنا بر ایدهی جابهجایی جعبهها استوار است؛ ایدهای که در ساختار بنا حسی از حرکت و پویایی ایجاد میکند. این حجمهای متحرک به ساختمان شخصیتی زنده میبخشند و تعامل نور و سایه، تجربهای فضایی، سرزنده و همواره متغیر پدید میآورد.
ادغام طبیعت با معماری، نقشی محوری در این مفهوم دارد. فضاهای خالی میان جعبهها امکان میدهند گیاهان و درختان از درون بنا سر برآورند و به بخشی جداییناپذیر از هویت آن تبدیل شوند. این همزیستی طبیعت و معماری، افزون بر ارتقای کیفیت بصری، فضایی برای تنفس بنا در محیط متراکم شهری فراهم میکند.
این طراحی، حرکت در دل سکون را تجسم میبخشد؛ گویی بنا در حال تکامل است، درحالیکه ساختار اصلی آن همچنان استوار و متکی بر زمین باقی میماند. این پویایی به معماری حسی از زندگی میبخشد و آن را از سازهای ایستا به موجودیتی پویا و الهامبخش تبدیل میکند.