زمان میگوید: «ساکت باش.»
تو با ضرباهنگِ زمان زندگی میکنی. گوش بده؛ آنگاه صدای زمان را میشنوی که میگوید: بسیار پیش از آنکه به زندگی پا بگذاری، خاموش بودی و مدتها پس از ترک آن نیز دوباره خاموش خواهی شد؛ پس چرا اکنون اندکی خاموش نباشی؟
خودت را ساکت کن، ای انسانِ کوچکِ پرهیاهو.
زمان همهچیز را خاموش میکند.
ناقوسِ زمان به صدا درآمد تا تو از دلِ خاموشی بیرون بیایی، و تو زاده شدی. ناقوسِ زمان دوباره به صدا درخواهد آمد تا به همان خاموشیای بازگردی که از آن آمده بودی.
پیروزان و شکستخوردگان، ناتوانان و توانمندان، آنان که اندک میگویند و میکوشند آن را نیکو بگویند، و آنان که زندگیشان را با یاوهگویی و پرگویی به هدر میدهند—زمان همه را خاموش میکند.