طراحی این بنا بر تضاد میان خطوط عمودیِ پیوسته و گشودگیهای منحنی استوار است. نمای اصلی از عناصر باریک و عمودی شکل گرفته که به بنا حسی از ثبات و نظم میبخشند. بااینحال، در میان این نظم، قوسی بزرگ از آجر پدیدار میشود؛ گویی نما را میشکافد و لایهای دیگر از بنا را آشکار میکند. این قوس نرم و سیال، به نقطهی کانونی طرح بدل میشود؛ ورودی را برجسته میسازد و درعینحال، حسی از حرکت و پویایی به بنا میبخشد.
این گشودگیِ منحنیِ آجری، ادغام طبیعت با معماری را ممکن میکند. گیاهان از میان قوس و در فاصلهی میان خطوط عمودی رشد میکنند و نماد پیوند حیات طبیعی با بافت شهریاند؛ همچنین تداعیکنندهی مفهوم باغ عمودی یا «کوچهباغ» مدرن هستند.
نور و سایه در این طراحی نقشی اساسی دارند. خطوط عمودی و گشودگیها، تعامل ظریف و متغیری میان روشنایی و سایه ایجاد میکنند که در طول روز تغییر مییابد، نما را زنده میسازد و به بنا ظاهری پویا و سرزنده میبخشد.
این بنا با ترکیب منحنیهای نرم، خطوط عمودی و حضور پوشش گیاهی، هماهنگی میان حرکت، سکون و زندگی را تجسم میبخشد و عملکرد را بهگونهای یکپارچه با ظرافت بصری درمیآمیزد.